rıdvan göksu

omuzlarında balkıyan saçlarınla beraber penceremdesin -ben ki kıvrılmayan saçları sevemezdim hani- gözlerin kalbinden henüz doğmuş üstelik seni sade seyretmekle yetinemiyor bu çoktan kılgısız ellerim ellerimi saçlarında un(y)utmak istiyorum seni sonsuzluğa salınan bir ince ipin ucunda bir tek serçe parmağımla tutunmuşum gibi hayata avucumda avuçlarından kalma terlerle -üçbuçuk saatlik bir yolda, dağlar kıyının dikine deliniyordu hani- hissettiğim tek varoluş emaresi olarak boynunu canımın içinde bilmek ve adını yeniden koymak istiyorum seni usulsüz bir öğle vakti sarhoşluğu seni üçyüzonbin yıllık oyma sandıklardan yeni çıkarılmış bir akşamüstü mayhoşluğu seni aramızda durdukça yarısı yeniden tamamlanan bütün bu günlerin hoşluğunda yinelene yenilene ufalan ufalan ufalan ve ufaldıkça dünyadan taşan bir arzu ile seni toprağa düşen bir suyun kavimsiz baladında seni suyu suyla yıkayarak sevmek istiyorum sen şiir yurtlayan şiiri yurtlayan kadın göğsüne bercestelerden...

/uyumadım üç sene üçyüzon senedir uyumadım bir sabahı bekledim bütün geceler bu sabahı bekledim bütün geceler/ yeşilbirfilvarvaktiniçindeyeşilbirfil içikırmızıcümlelerledolukıpkırmızı şakayık desenli beyaz ipekten bir sabahın altısında seni biçkiye hazır kumaşî boynundan seni peygamber idris gibi seyre dalmışım halhalları konuşturuyor bir bileğin var bir tek bilek değil bu bir tek bilekten çok daha fazlası belki ganj nehrinde kutsal bir ıslanışın söylencesi belki iskenderiye'de yakılmış bir kitabın son hecesi belki de sadece senin olan bir simya gizcesi bir sabahın altısında göktebirfilyemyeşilbirfiliçikıpkırmızıyken seni uyuyan bileklerinden seyre dalmışım ellerin ve dudaklarınla uyanmışım demin fas'ın turuncu bir çölünde berberice gazeller arasında belin ve bacaklarınla uyanmışım demin ortaçağ katedrallerinden birinde altın varaklı sütunlar arasında kıvrılmış saçlarınla uyanmışım demin dünyanın çatısındaki görkemli bir ladinde iplere serilmiş savrula...