rıdvan göksu

peki ben böyle her sabahın altısında niye uyanırım, dersim otuzundayken saat on ikinin? suyu piknik tüpünde kaynatır, bir hazır kahve yapar, bir neşet ertaş listesi açar, bir sigara sarar, dünden kalma ekmeği alır, gidip otururum lojmanın dış kapısının eşiğindeki mermere. ama niye? otomatik miyim ben? mikail'in uyuyakalıp ayarını vermeyi geciktirdiği bir nisan sonları sabahı, kuşların ekmek savaşımında birbirine karışan ve çarpan sesleri ve kanatları, neşet'in "ne söylesem boşa leyla'm"ı, kahvenin buğusu, tütünün göz yaşartan sert dumanı, mermerin teneşir soğukluğu, kıç donması, baharın bahar gibi olmayışı, kursağını doldurduktan sonra çekip giden bütün serçelere inat tepemde ses etmeden durması bir serçenin, üzgün üzgün, düşünceli düşünceli durması bir dalda... sanki yanlışlıkla uyanılmış bir sabahın altısındaki keskin bir havada, neşet'in "daha bir gonüle ikrar vermedim"e geçmesiyle mâlum sızıya geçişim, niye?

Ve ben yine Semsûr - Riha - Amed yollarında Tanrı'dan aktarmalı bir revan olarak kâh susuyor, kâh susup Karapetê Xaco dinliyor, kâh da susup Karapetê Xaco dinleyip hardal çiçeklerine hayret ediyorum. Mezopotamya, diyorum, sen boynu şiir kokan işveli bir kadın olmalısın. Yoksa nasıl açıklanabilir, dönüp dolaşıp en sonunda sana vurulması bütün evdalların.

Derler ki; kıyamet kopmazdan evvel dibinde gizlediği altınları sunacakmış bize Fırat. Yalanını yanlışını bilemem ama her geçtiğimde elimde olmadan bakarım, sarı bir parıltı var mıdır acaba diye. Öteki alametlere pek sağlam bir itikadım olmasa da, buna çocukluğumdan beri inanırım.

Sonra çocuklar küçücük avuçlarında bademlerle okula gelir, tıpkı küçücük avuçlarında bademlerle okula gittiğin gibi. Yani dünya, azizim, günü gelir, senin çocukluğunu sana başka bedenlerde seyrettirir. Yani hayat, azizim, çocukluktan sonra, durup çocukluğundan izler aramaktan ibarettir. Bulamasan hüzünlenir, bulsan hüzünlenirsin.