umurumda değil
bir kibrit çöpüne baktım bugün. kırk kibrit çöpüne baktım. her bir kibrit çöpüne kırk kere baktım. kırkı da birbirinin aynıydı. ha biri yanmıştı ha kırkı... yakmadım. “benim seninle kırk kere fotoğrafım var/senin bundan kırk kere haberin yok” demişti şair, onu düşündüm. ben de günde kırk bin kere baktım her bir fotoğrafına, hiçbirinden haberin olmadı. baktım, düşündüm, baktım, düşündüm... geçip gitti zaman. haberin olmadı. sahi, senin oralarda da böyle her dakikası asır mı günlerin? baktım, özledim, baktım, özledim... koptu gibi oldu kayalar dağlardan, duymadın mı sevgilim? tıngırdayan boş bir teneke aklım. işgal hafızam. yenik sesim. kalbim gümbürdüyor boyuna. birleştir dicle’yi, fırat’ı. seyhan’ı, ceyhan’ı, asi’yi, çoruh’u, aras’ı birleştir. getir koy yanına damarlarımın, sesleri duyulmaz. gürültüden uyuyamıyorum geceleri. ben bir kere daha böyle olmuştum. bir kişi azalmıştı dünyanın nüfusu. benim o gün kolum koptu. bacağım koptu. kör bir testereyle uzun uzun kestiler gib...