anlatmadılar

sıra sana gelince önündekini ikra dedi imam
ikra kim önümde ensesi kalın bir çocuk
sıra bana geldi kalın bir enseye ince ince baktım
kovuldum

yarıştırdılar umrumda mı kim kazandı
ben önümde ense olmasına alıştım
düşecek birgün bütün çocuklar biliyordum
düştü ensesi kalın çocuk
ben unutuldum

unutuluyordum hep
ve hiçbir şey değişmiyordu belirgin o yıllardaydık
babam işi gücü bırakmış tütün sarıyordu
annem teknolojiye hayret etmiyordu artık
şiire koyuldum

bulutlardan balık yapmayı öğrendim önce
sonra karıncalarla meydan savaşı
güvercinlere isimler verdim
ağaçlara hikayeler
arabayı satıp at alacaktık bir de
babam kanmadı
kendime yetmeye at oldum
gözümü kapadım bütün alınamayacaklara
koştum

gözümü kapadım ve koştum ki o kadar hırsla
baktım önümde ne ense kalmış ne çocuk
durdum

önde olamam ben dedim
korkmaktan falan değil olamam
hemen ilk fırsatta önüme kendimden bir siyah kazıdım
maksat dedim kimse yoksa bile
bari önümde ben olsun, ben artta olayım
maksat dedim değişmesin bir şeyler ben değişmiyorsam
değişmeyeyim değişmiyorsa dünya
niye değişeyim ki değişmiyorsa dünya
sordum

anlatmadılar
ben de kendime anlatamadım
sustum

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

renc

Salı Günleri Şiirleri

Allah'a Mektuplar - I