lacivert bir çocuk

ölgün suratımla seveyim övgün suratını
suratımla suratını
ölgün ölgün
öve öve

alnımda bağbozumu
elmacıklarında nevrozun ilk sesi
iki baharı alt alta yazabiliyoruz seninle
bak
bu böyle ne kadar da ilahî bir birarada olma biçimi

sen ilk ben son
sen hevesli ben yitirmiş
sen neşeli ben yılgın
ama nihayetinde
ikimiz de olabildiğine bahar
ikimiz de alabildiğine kendi

yan yana biz seninle bin defa siyah ve mavi

dilerim ve derim ki
siyah ve mavi lacivert bir çocuk doğurur
lacivert bir şiir
bütün hüzünlere ev sahibi
bütün umutlara misafir