suya tutunmak

ben o zamanlar şiirlere isim arıyordum

henüz bilmiyordum o vakitler
hiçbir atın yanlışlıkla koşmadığını
ve insanın öyle kolay kolay kopamadığını
anne karnından
bilmiyordum dönülen ve varılanın aynı olmadığını
yürünecekse yürünmeli derdim yollar için
ve gümrah kabul ederdim bütün bekleyenleri
beklemeyi ben bana râm bilirdim

yaramdan içeri bakmak bile hatırıma düşmemişken hiç
alay ederdim olmağının sızlamasına insanların
sigara söndürdüğüm avuçlarımı övünçle sunarken ilk sevgilime
nadan ve cüretkâr
yabansı ve sertti sesim
sesimi ben bana ait bilirdim

korkmadan, şah damarımda bir sonsuzluk rahatlığıyla
uyur uyanırdım
saçlarımda tarazlanan kavruk ikindileri
o vakitler
rüyalarımı ben bana dair bilirdim

dilimde koçak ve müselles balatlar
ve yumruklarımla kendimi müsellah sayarak
nasılsa hep bütün kalacağımı sanarak
umurdan ve tereddütten bihaber koşardım
benim olan olmayan bütün kavgalara
kendimi ben bana müzâhir bilirdim

nasılsa gidilir
ve nasılsa dönülür sanırdım bütün seferleri
nasılsa hep bir korunak olurdu beni bekleyen
nasılsa attığım her ok tuza bulanmak zorunda
nasılsa yusuf da ben değildim kuyu da
suyu ben bana hep ikram
düşmeyi ben bana hep karar bilirdim

ve fakat bazense bilemedim
ilkin kendi ensesine yabancılaşırmış mesela insan
insan bazen karşıya geçemeyen tek antilop gibi hissedermiş kendini bir sokak ortasında
suya düşen bizatihi yılan kesilirmiş
suyun boğması nefessizlikten değil de tutunulacak bir yanı olmamasındanmış
çoğu şey zaten yaşanmış da bizimkisi bir nevi tekrarmış falan
bilemedim

nerelere gidilse de birileri hep iç cepte gizlenirmiş
ağırca yol alınırmış bundan
yeriyse durup beklenirmiş
insan bir akşamüstü ansızın yoruluverirmiş
insan bir yaşta ansızın eve dönmek istermiş
ve bir yaştan sonra bütün eve dönüşler aslında yenilmekmiş
bunu da bilemedim

beklemenin insanı seçtiğini
ve tuttuğunu boyunduruğunda
sesimin benden çok uzakta yaşadığını
rüyalarımın beni delirtmekten yana olduğunu
oğulların ilk düşmanının babalar
babaların ilk katilinin oğullar olduğunu
tabiidir ki bilemedim

sonra şöyle oldu
rüzgâr erişti
göğsüme çizdiğim kutlu harp alnımdan vurdu beni
birer birer döküldüm adımın harflerinden

kimin ve neyin aslında ne olduğunu bilmiyorum artık
her şeyin ve herkesin en çok ne olmadığı kaldı defterimde

suya tutunmak
böyle diyorum mânâmı soranlara

Kaybolan Defterler/zine Dergisi 3. Sayı

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

renc

renc rıdvan göksu şiir ocak, 2019 çok uzun zamandır üzerinde çalıştığım ikinci şiir dosyam olan “renc”e son noktayı koyarak -nihayete erdirdiğimi söyleyemiyorum çünkü şu an bile tam olarak içime sinmiş bir bütünlüğü yok- onu burada yayınlamaya karar verdim. bundan uzun zaman önce bir yayıneviyle anlaşmış ve yayınlamaları için beklemeye koyulmuştum ki sonradan, anlam veremediğim bir şekilde, beni oyalamaya çalıştıklarını fark etmiş, kendileriyle ilişkimi sonlandırmıştım. ardından zamanın hayat merhaleleri, birtakım kişisel sorunlar vb. sebeplerin de etkisiyle bir süre kendi kabuğuma çekilmeye ve olur da ileride daha “dürüst” bir yayınevi bulursam daha nitelikli bir dosya olarak gönderebileyim diye dosyama eğildim, kendime biraz zaman tanıdım. bazen çok yoğun çalıştım üzerinde, bazen haftalarca hiç açmadım. gelinen noktada fark ettim ki ona artık bir müdahalede bulunamıyor, sadece bakıyorum tekrar tekrar. ve hep kendim okuyacağıma onu asıl okuması gereken siz şiir okurlarına sun...
Devamını Oku »

Salı Günleri Şiirleri

biz seninle karşılaşalım diye haftaya konmuş salı günleri I ben seni bir fakülte dağılımında yolda yürürken görsem yaklaşamam eşlik edemem adımlarına ayaklarım dolanır göğü seğirten ayak seslerini duyarım da dokunamam seslerine ağzının mavileri neşelendiren yüzüne bakamam yakından alır gider hevesimi bir otobüse yüklerim belki kalsındı der kader der buna rüstem ben inanmam fakat mesela ikinci durakta o otobüse binersen kadere inanasım gelir cebimde saklamak istesem de yediğim tırnaklarımı kitaplarını tutasım gelir tutamam nasıl olsa bir çekinmişliğim ben bu hayatta her salı günü hiç yolcusu olmayan bir otobüs durağı gibi böyle ardında kalırım böyle hep arta kalırım ben bir sonraki salı günü derim bir sonraki salı günü belki II ben seni bir kantinde otururken görsem varamam bir çay ısmarlayamam                                    sana söylemek istediklerim var ve bana alda...
Devamını Oku »

Allah'a Mektuplar - I

Beni yalnız mı yazdın Allah'ım Beni yanlış mı yazdın yoksa. Yanlış mı yazdın beni Allah'ım Lütfen bir daha bak Unutma beni n'olur bir daha bak Bak çok ciddiyim Kırdığım kapıların haddi hesabı yok Artık o kapıya gelmek istiyorum O'nun hangi kapının ardında olduğunu bilmek istiyorum Ben yalnız ölmek istemiyorum Ben artık yanılmak istemiyorum. Gördün işte olmuyor Daha ne kadar yoracaksın beni O kadar kapı kapandı yüzüme Yüzüm ağrıyor, dokunuyor musun Bir o kadarı hiç açılmadı başımı eğip döndüm Hissediyor musun bak boynum ağrıyor Bir çoğu o değildi buyur edildikten sonra anladım çekip sıkıca kapadım çıkarken Seslerinden kulaklarım çınlıyor duyuyor musun Peki, peki orada mı yanıldım Yoksa onlardan birinin ardında mıydı o Hangi kapıyı zorlamalıydım Hangisini kapayıp da kaçmamalıydım Daha çok mu aramalıydım Yanıldım mı Allah'ım Söyler misin bana; Yanılırken de mi yanıldım. Daha kaç kapı kırmam gerekiyor Kaçından kovulmalıyım daha Şimdi ger...
Devamını Oku »