Unutulmuşken Bile

uyuyayım ben o zaman
uyuyayım kendi kendime korlanırım

bana yakışan dayanmaktır diyen yerlerimi taşıyacağıma
gider bir rüyada oyalanırım
rüyamda gider o çocuk olarak
o en çok güldüğüm yerde,
tek laf etmem ağlarım
ağlarken hiç ses etmez babası gaddar çocuklar

hem horlamam da ben,
horlanırım
ustalıkla saklarım sesimin kırgın tonlarını
yanağımın üzgün çizgilerini bir gülüşe bağlar,
o en çok konuşulacak yerde hiç ses etmem susarım
üzülürken hiç ses etmez babası gür sesli çocuklar

diyeceksin ki,
deme!
uyuyunca da unutulmuyor biliyorum
ama en azından hatırlamam
umutsuzken de hiç ses etmez babası baba gibi çocuklar
umutsuzken, unutmaya çalışırken,
unutulmuşken bile.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

renc

Salı Günleri Şiirleri

Allah'a Mektuplar - I