bir üç mevsim şiiri

I

güney avlularda bir kambur taş meseliyim
urgunum ardımda hevesler gizinden

bütün rüzgârlar sesime seyyad kesiliyor
ne vakit turna desem

ne vakit el etsem
uzaklarda kimse üzülmüyor

oysa
sanırdım ki el etmek ağrıtır bütün coğrafyalarda va hayf


II

nicedir
kurtulunan bir hummayla aynı vurguda okunuyor gibi adım
kaşif gemilerin doğaçlama demir atma marşlarında

kuşanıp sevince uyanan çocuklarla sanki hiç karşılaşmadım
sanki tarlasına tuz eken odisus misaliyim nicedir

ben sankiyim nicedir

III

gece vardiyasından dönen uykulu bitap / kimi genç ve bekar / kimi ergen ve yorgun / kimi üniversite mezunu ve kaygılı kadınları da sayarsak / kimse bilmiyor neden ve nasıl bu kadar hırpalandığımı otobüs duraklarında bekleyenlere bakarken sabahları

kimseler bilmiyor / niçin ve ne vakitten beri suretime kendi cönküne bakan ümmî bir ozan kadar yabancı kaldığımı

balkonlardan döküldüğümü anlatamıyor
tütün sarıyorum
dünya beni kahrediyor


IV

kulağımda yaradılış öncesinden kalma dengbêjlerin sesiyle duruyorum
                                                                        modern kalabalık caddelerde
acelesi olanlar duymuyorlar içimdeki sarsak ağıdı

vakur ve mağrur görünmüyor ellerim tokalaşırken
fatih ve galip sayamıyorum kendimi herhangi bir vak'ada

yerindeyse bir dikişi gereğinden fazla dönmek gibiyim
                                                              bir yıprık kumaşta
bir beyiti imlasından ziyade gevelemenin ardındaki diş gıcırtısıyım
                                               gülgan kederlerin kale alınmadığı
                                         küfran sevinçlerin afişlere taşındığı
                                    bu kof gayretler çağında


V

gözümde uzak dağ manzaralarıyla geçiyorum kentli kaygılılar arasından
yetişememe telaşları bile barınmıyor alnımda nicedir
dolayısıyla geç kalmıyorum da hiçbir randevuma
çünkü ortada bir randevu yoksa geç de kalınmıyor
çah-ı bijen bir avuç yoksa yunamıyor da insan
                                           yengisiz kalbini hiçbir suda

susuyorum bundan ve bunlardan
evirmiyorum artık hiçbir terâneye dilimi


VI

sesçe sustum heronbeşgündebirparçayazsam da
fakat gün olur söylerim belki
bir falcı çingeneye
herhangi bir mağluba ya da:

iki defa sevdim
iki hayıf dünyada tutuyor beni
                                           sabahtan akşama kadar
                                           
                                                             ç
                                       i                     e
                               soğuk             dübel           gibi
                                       i                     i    
                                                             k

Kaybolan Defterler/zine Dergisi 5. Sayı