Çün Ben Eskiden

Telaşlı sular kaçıyor avuçlarımdan
ben eskidikçe
Kursağımda boğuluyor sevinçlerim
Ve dudaklarımı değdirdiğim bütün kadınlar ölüyor

Çocuklar ölüyor
Kötü adamlar yaşarken
Güvercinler ölmez sanırdım oysaki
Onlar da ölüyormuş gördüm
gagalarında barışı taşırken

Merakımın bir parçasını verdim her birine
Göçer kırlangıçların
Çün ben büsbütündüm küçükken!

Bir keresinde mutlu olmuştum
Gelip anneme anlattım o da mutlu oldu
Sonra geçti unuttuk

Hayat boktan olduğu için annemi üzmeyi severdi
Ağlardı annem
O da geçiyor sanırdım
Ama geçmezdi
Ben de çok üzüldümse de hiç anlatmadım ona ve kimseye

Şu rüzgâra verdiğim kuru yapraklar da bu yüzden
Çün ben yemyeşildim çocukken!

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

renc

Salı Günleri Şiirleri

Allah'a Mektuplar - I