Geçmiyor

geçmedi işte. biliyorum geçmeyecek.

düzeleceği yok hiçbir şeyin. hiçbir şeyin daha iyi olacağı yok. unutacağım falan yok.

oysa geçer demiştin, düzelir demiştin, iyi olur demiştin. en önemlisi de unutursun demiştin. senden önümü göremiyorum dedim de gün gelir öyle bir dağılırım ki adımı bile unutursun demiştin. demiş ve çekip gitmiştin. gitmiştin.

yanıldığını kabullenmek o kadar mı zordu allah aşkına? söyler misin, o kadar mı zordu; gözlerinin önünde sana taşıp taşıp azaldığımı, kendimi sana azalttığımı görmek? o kadar mı zordu...

bak işte arkanı dönüp gittiğin o yerdeyim ben hâlâ. bazen o ilk baktığın yerde, bazen sana uzaktan uzaktan baktığım o yerlerde, kimi zaman tesadüfi karşılaştığımız o kalabalıkların ortasındayım. beni, her defasında göğsümde yükselen dağları susturmak zorunda bırakan o kalabalıklar ortasında...

oradayım, şuradayım, bilmem daha nerelerdeyim de, bir tek yanında ve burada değilim. her yerde olabiliyorum, olduğun ora ve olmak zorunda olduğum bura dışında. olmuyor, bir türlü beceremiyorum.

ve kimseye anlatamıyorum bunu. sadece bir şeyler söylüyorum, çünkü bir şeyler soruyorlar. boyuna soruyorlar. benim anlatmak istediklerim dışındaki her şeyi soruyorlar. ben de bir şeyler söylüyorum sırf söylemiş olmak için. duymak istedikleri şeyler mi, bilmiyorum. ya da bir şeyler yazıyorum, çünkü okumak istiyorlar. ama gerçekten okumak istedikleri şeyler mi, onu da bilmiyorum. merak da etmiyorum inan ki. kimin ne istediği falan umrumda değil. tek bildiğim; bir şeyleri gerçekten çok istiyor insan ama olmuyor, sonrasında da olan her şeye razı oluyor. mevzu bundan ibaret. bu kadar basit, bu kadar açık... kabullendim bunu.

yine de ufak bir sorun var ki; kabullenmek tek başına yetmiyor. kabullenmiş olmak ağrımaya engel olmuyor. ağrıyı hafifletmiyor. ağrımı hafifletmiyor. ağrım daima şuramda, ağrım daima o ilk fark ettiğim andaki gibi taptaze ve zalimce duruyor.

adını her hatırladığımda içimde bomboş bir oda peydahlanıyor. odada rutubetten sararmış ve yumuşamış duvarlar, duvarlardan yere usul usul sıvalar dökülüyor. içim dökülüyor. ve içim dökülmekten bitmiyor, ağrıyorum. ağrıyorum ağrıyorum, bitmiyor.

geçmedi, geçmiyor.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

renc

renc rıdvan göksu şiir ocak, 2019 çok uzun zamandır üzerinde çalıştığım ikinci şiir dosyam olan “renc”e son noktayı koyarak -nihayete erdirdiğimi söyleyemiyorum çünkü şu an bile tam olarak içime sinmiş bir bütünlüğü yok- onu burada yayınlamaya karar verdim. bundan uzun zaman önce bir yayıneviyle anlaşmış ve yayınlamaları için beklemeye koyulmuştum ki sonradan, anlam veremediğim bir şekilde, beni oyalamaya çalıştıklarını fark etmiş, kendileriyle ilişkimi sonlandırmıştım. ardından zamanın hayat merhaleleri, birtakım kişisel sorunlar vb. sebeplerin de etkisiyle bir süre kendi kabuğuma çekilmeye ve olur da ileride daha “dürüst” bir yayınevi bulursam daha nitelikli bir dosya olarak gönderebileyim diye dosyama eğildim, kendime biraz zaman tanıdım. bazen çok yoğun çalıştım üzerinde, bazen haftalarca hiç açmadım. gelinen noktada fark ettim ki ona artık bir müdahalede bulunamıyor, sadece bakıyorum tekrar tekrar. ve hep kendim okuyacağıma onu asıl okuması gereken siz şiir okurlarına sun...
Devamını Oku »

Salı Günleri Şiirleri

biz seninle karşılaşalım diye haftaya konmuş salı günleri I ben seni bir fakülte dağılımında yolda yürürken görsem yaklaşamam eşlik edemem adımlarına ayaklarım dolanır göğü seğirten ayak seslerini duyarım da dokunamam seslerine ağzının mavileri neşelendiren yüzüne bakamam yakından alır gider hevesimi bir otobüse yüklerim belki kalsındı der kader der buna rüstem ben inanmam fakat mesela ikinci durakta o otobüse binersen kadere inanasım gelir cebimde saklamak istesem de yediğim tırnaklarımı kitaplarını tutasım gelir tutamam nasıl olsa bir çekinmişliğim ben bu hayatta her salı günü hiç yolcusu olmayan bir otobüs durağı gibi böyle ardında kalırım böyle hep arta kalırım ben bir sonraki salı günü derim bir sonraki salı günü belki II ben seni bir kantinde otururken görsem varamam bir çay ısmarlayamam                                    sana söylemek istediklerim var ve bana alda...
Devamını Oku »

Allah'a Mektuplar - I

Beni yalnız mı yazdın Allah'ım Beni yanlış mı yazdın yoksa. Yanlış mı yazdın beni Allah'ım Lütfen bir daha bak Unutma beni n'olur bir daha bak Bak çok ciddiyim Kırdığım kapıların haddi hesabı yok Artık o kapıya gelmek istiyorum O'nun hangi kapının ardında olduğunu bilmek istiyorum Ben yalnız ölmek istemiyorum Ben artık yanılmak istemiyorum. Gördün işte olmuyor Daha ne kadar yoracaksın beni O kadar kapı kapandı yüzüme Yüzüm ağrıyor, dokunuyor musun Bir o kadarı hiç açılmadı başımı eğip döndüm Hissediyor musun bak boynum ağrıyor Bir çoğu o değildi buyur edildikten sonra anladım çekip sıkıca kapadım çıkarken Seslerinden kulaklarım çınlıyor duyuyor musun Peki, peki orada mı yanıldım Yoksa onlardan birinin ardında mıydı o Hangi kapıyı zorlamalıydım Hangisini kapayıp da kaçmamalıydım Daha çok mu aramalıydım Yanıldım mı Allah'ım Söyler misin bana; Yanılırken de mi yanıldım. Daha kaç kapı kırmam gerekiyor Kaçından kovulmalıyım daha Şimdi ger...
Devamını Oku »